بسم الله الرحمن الرحیم
قال الحسین علیه السلام: «إنَّ النَّاسَ عَبِيدُ الدُّنْيَا وَ الدِّينُ لَعِقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ يَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَايِشُهُمْ فَإذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّيَّانُونَ» [1]
همانا مردم بندههای دنیا هستند و دین، تنها لقلقۀ زبان آنهاست؛ و تا وقتی که دین به زندگی آنها آسیبی نرساند و با منافع آنها در تضاد نباشد، با دین همراهاند؛ اما همین که امتحان پیش آید، معلوم خواهد شد که دینداران چه بسیار اندکاند!
مردم زمان امام حسین علیه السلام که پسر پیغمبرشان را یاری نکردند، کافر یا بتپرست نبودند، بلکه مسلمانانی بودند که همچون ما اعمال عبادی خود را انجام میدادند؛ اما چه شد که امام خود را تنها گذاشته یا در مقابل وی شمشیر کشیدند؟! مگر نه این است که هزاران نفر به حضرت اباعبدالله علیه السلام نامه نوشتند و ندای «العجل العجل»[2] سر دادند؟! پس چه شد که در این امتحان الهی مردود شده و زمین خوردند؟! مگر سبک زندگی و نوع دینداری کوفیان چگونه بود که باعث انحرافشان شد و آنها را در صف مقابل امام حسین علیه السلام قرار داد؟! نکند ما هم همچون آنان باشیم؟! به راستی منشأ دینداری نامطلوب آنها چه بود؟ و اساساً چه تفاوتی بین دینداری حسینی و دینداری کوفی وجود دارد؟
جریان کربلا، به ما روش «زندگی الهی» و روش «دینداری حسینی» میآموزد. بنابراین اگر میخواهیم زندگی خود را بر اساس یک زندگی حسینی و الهی پیریزی کنیم، لازم است قواعد چنین زندگییی را بدانیم و نسبت به آنها پایبند باشیم تا مبادا خدای ناکرده ما هم از یاری امام معصوم جا بمانیم.
مباحثی که تحت عنوان «قواعد زندگی الهی» پیش روی شماست، حاوی نکاتی مبنایی و بسیار اساسی است؛ و به تعبیر استاد معظم: «اگر ما همین چند قاعده را در زندگی خود مراعات نموده و در جهت تغییر و اصلاح خویش حرکت کنیم، إنشاءالله به مدد حضرت اباعبدالله علیه السلام تغییر حاصل خواهد شد.»
استاد گرانقدر در خلال مباحث فوق، فرمایشاتی دربارۀ جریان «برداشتن بیعت در شب عاشورا» و نیز پاسخ اجمالی به این سؤال که «آیا فقط شیعیان به بهشت میروند؟ تکلیف عامه مسلمین و پیروان سایر ادیان در قیامت چگونه است؟» بیان فرمودهاند که در دو بخش مجزا به شما پویندگان راه حق و حقیقت تقدیم میگردد.